Στο όνομα της δημοκρατίας λέγονται σήμερα σχεδόν τα πάντα. Κάθε πλευρά επικαλείται τη δική της εκδοχή ως τη μόνη δίκαιη, τη μόνη νομιμοποιημένη, τη μόνη που εκφράζει πραγματικά την κοινωνία. Η δημοκρατία εμφανίζεται έτσι ως κοινός παρονομαστής — αλλά μόνο σε επίπεδο αναφοράς, όχι σε επίπεδο κατανόησης.
Πώς μπορεί όμως να λειτουργήσει όταν δεν υπάρχει κοινός ορισμός της; Η διαλεκτική αποτελεί τη φυσική της συνθήκη. Προϋποθέτει όμως κάτι βασικό: μια κοινή βάση, μια στοιχειώδη συμφωνία για το τι συζητάμε και μέσα σε ποιο πλαίσιο.
Στη σημερινή δημόσια σφαίρα, αυτό το «κοινό» υποχωρεί. Τα…
