Ο δημόσιος διάλογος για την προστασία του περιβάλλοντος κινείται συχνά ανάμεσα σε δύο απλουστεύσεις. Από τη μία, το οικονομικό και κοινωνικό κόστος της πράσινης μετάβασης αντιμετωπίζεται ως ένα τίμημα που απλώς πρέπει να γίνει αποδεκτό. Από την άλλη, σχεδόν κάθε μέτρο για τη μείωση των εκπομπών παρουσιάζεται ως απειλή για την ανάπτυξη, το βιοτικό επίπεδο και ως περιορισμός των ατομικών επιλογών. Και οι δύο αφηγήσεις συντηρούν το ίδιο παραπλανητικό δίλημμα: κλίμα ή ευημερία.
Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι με ποιους όρους μπορούν να υπηρετηθούν μαζί. Η κλιματική πολιτική δεν εξαντλείται πια σε μακρινούς στόχους…
