Ήταν μια συνηθισμένη εργάσιμη ημέρα. Οι δρόμοι είχαν κίνηση, τα καταστήματα άνοιγαν, τα σχολεία γέμιζαν παιδιά, οι άνθρωποι πήγαιναν στις δουλειές τους. Κι όμως, κάτι είχε αλλάξει. Από τις κινήσεις τους έλειπε εκείνη η γνώριμη βιασύνη. Ο χρόνος δεν έμοιαζε πια να τους καταδιώκει…
Άλλοι θα εργάζονταν για λίγες ώρες, άλλοι θα παρακολουθούσαν ένα μάθημα, θα φρόντιζαν έναν δικό τους άνθρωπο ή θα αφιέρωναν τη μέρα σε ένα σχέδιο που από καιρό ήθελαν να πραγματοποιήσουν. Στα πάρκα, στα εργαστήρια, στις βιβλιοθήκες και στα μικρά καφέ, άνθρωποι κάθε ηλικίας διάβαζαν, συζητούσαν, δημιουργούσαν. Δεν περίμεναν…
