Η θεμελιώδης κρίση της κλιματικής πολιτικής είναι η κλιμακούμενη ασυμμετρία της παγκόσμιας πολιτικής. Η ατμόσφαιρα λειτουργεί ως ένα ενιαίο, κλειστό σύστημα, ενώ αντίθετα, η πολιτική εξουσία παραμένει επίμονα κατακερματισμένη μεταξύ περίπου 200 κυρίαρχων κρατών. Αυτή είναι η «Βεστφαλιανή παγίδα» (Westphalian Trap), όρος που περιγράφει τα όρια της σύγχρονης διεθνούς διακυβέρνησης, όπου τα έθνη-κράτη, προσκολλημένα στην απόλυτη εδαφική κυριαρχία (που καθιερώθηκε το 1648), δυσκολεύονται να διαχειριστούν αποτελεσματικά διακρατικές, παγκοσμιοποιημένες κρίσεις όπως οι πανδημίες ή η κλιματική αλλαγή.
Επί δεκαετίες, μέσω της διεθνούς συνεργασίας επιχειρήθηκε να γεφυρωθεί αυτό το χάσμα, με βασικό πλαίσιο τη Σύμβαση-Πλαίσιο…
